Blog

Walia	Ekwipunek
WOJOWNIK
2001	OO

Wojownik to 6-letni wałaszek, brat przyrodni Wala. Również ciekawie umaszczony, potulny i grzeczny w stajni. Jednakże ten, kto dosiadł go choć raz, wie jak bardzo pasuje do niego jego dumne imię. Przez nieuważnie czytających tabliczki nazywany bywa Bojownikiem. Na ujeżdżalni lubi mieć swoje zdanie i zabawnie prycha, kiedy się zezłości. Ale jeździć na nim to prawdziwa przyjemność. Ruchy pełne gracji i majestatu. O ile na ujeżdżalni bywa bojaźliwy o tyle w terenie jest posłuszny i odważny. Podobnie jak jego młodszy brat, niesie płynnie i bezpiecznie i jest wspaniałą pamiątka przywiezioną Kurozwęk, tak bliskich sercom klubowiczów.
MS

To był ulubiony koń mojej Julki! Muszę poszukać zdjęć – Berenika Ma

Cudowny chód i genialny koń. Reagował na każdą komendę i w moim przypadku nigdy nie wyłamał mi się przed przeszkodą – Karolina Cz

Ukochany… – Klaudia Ku

Miałam okazję jeździć na nim tylko raz, ale stwierdzam, że charakter wyjątkowy, taki jak lubię – Paula Bu

Mój pierwszy po hucułkach większy koń – Olka Cz

Jechałam na nim swoje pierwsze zawody – Magda Ci

Byłam z Nim w jego jedną z ostatnich nocy. Bardzo prosiłyśmy z Olgą, aby zjadł choć trochę siana z drożdżami. Leżał osowiały i smutnie się na nas patrzył.. – Anika Pa

Przez dobrych kilka lat był moim ulubionym koniem. Zawsze wyrozumiały wobec pokręconych sygnałów z mojej strony – Lidia Kę

Od terenu na Wojowniku w Kurozwękach zaczęła się moja miłość do arabów. W sumie chyba tylko raz albo nawet i dwa na nim jeździłam, ale wspomnienie zostało jedno: fantastyczne reakcje na delikatne pomoce, ogromna chęć współpracy (tak, nawet na ujeżdżalni), niesamowita wrażliwość i piękno. Brak go, bardzo brak … – Ewelina Gr

Mimo, że w Tabunie nie jeżdżę już od długiego czasu najlepsze wspomnienia mam właśnie z tej stajni a to w szczególności zasługa Wojownika. Był moją największą końską miłością. Wspaniały koń o wspaniałym charakterze, na ujeżdżalni nieco płochliwy jednak nadrabiał to miłym spokojnym charakterem i przeogromną chęcią do współpracy z jeźdźcem, nie wspominając już o niezwykłej urodzie jak przystało na konia arabskiego. Długo po moim odejściu ze stajni jeszcze Go odwiedzałam kiedy tylko czas pozwolił i bardzo przeżyłam wiadomość o Jego odejściu. – Aleksandra Ko

Był wyjątkowym konikiem, bardzo dobrze się na nim jeździło, był spokojny, cierpliwy i ciekawski – Maria Ga

Zdecydowanie koń jakich mało. Doskonale wiedział kiedy można się poobijać, kiedy trzeba przetestować jeźdźca, a kiedy faktycznie zacząć prace. Odpowiednio zachęcony potrafił zrobić wszystko i to w niezłym stylu. Złote stworzenie – Oliwia Fu

Najcudowniejsze z Tabunowych stworzeń! Mimo naszych trudnych początków – Magda Wil

 

Wojownik – galeria

 

Walia	Wiedeń
WAL
2004	OO

Wal to uroczy 3-letni wałaszek o ciekawym pochodzeniu i ciekawej maści, przyjechał do nas z Kurozwęk. Docelowo prawdopodobnie siwej, choć obecnie ma kolor piasku. Nazywany jest potocznie Walusiem lub Walentym, co świadczy o tym, że szybko podbił serca klubowiczów. Jest pieszczochem i subtelnym stworzeniem bezproblemowym w obejściu. Wszystkiego ciekawym i chętnym do współpracy. Miękko nosi na grzbiecie i nie sprawia problemów na jazdach. Upust swojej arabskiej naturze daje dopiero w terenie pędząc jak wiatr stabilnym i miarowym galopem, płynnie baz potknięć i szarpnięć, które zdążają się Rumbie i Newadzie. Jeździć na nim to prawdziwa przyjemność.
MS

Od tego czasu minęło parę lat, jest rok 2020, Wal to już poważny wałach, ale mimo to, nadal są tacy, którzy zwracają się do niego pieszczotliwie Waluś.

Gdybym miała sobie wyobrazić najlepszego konia to… W sumie nie będę się rozpisywać i przejdę do sedna byłby to WALUŚ – Iga Two

Pewien pan napisał Sonety krymskie, to było też ładnych parę lat temu, a zeszłej nocy powstał Sonet arabski:

Sonet arabski czyli gawęda o Walu
Wzrostu liczy pięć (bo mierzone w stopach)
Choć w stępie ociąga, nadrabia w galopach
Pochodzi z Kurozwęk, a w sekrecie wam powiem
Że na jego kuzynach kłusują szejkowie
Zasmucił się bardzo, gdy został bez brata
Gdyż razem przeżyli piękne końskie lata
Tabun, na szczęście, to rodzina spora
Gdy Wojownik odszedł, przygarnął Wektora
Łagodny jak zefir dla dzieci i starców
Uprzejmy, choć psotny – nie stroni od harców
Złośliwi powiedzą, że ma różne lęki:
Jaskrawe kolory, błyski, głośne dźwięki
Żadną się jednak krytyką nie zraża…
… Wal się tarza!

Muza – Aga Wsz
Autor – Arek Imi

 

Wal – galeria

 

Ratana	Waron
RUNDA
2005	KUC

Runda, córka wspaniałej Ratany i Warona, który był tatusiem Wolty, to pierwsza srokata klacz jaka urodziła się w naszej stajni. Przyszła na świat sobotniej nocy, dnia 9 kwietnia 2005 roku. Mamy nadzieję, że będzie równie dobra jak jej półsiostra Wolta. W każdym razie, na swoim pierwszym spacerze wykazywała się dużą ruchliwością i odwagą.

Mały wzrost, ale serce ogromne. Zawsze chętna do pracy. Ale błędów nie wybacza!! – Magda Ma

Runda jest charakterna, ale jest w tym coś co kocham. Myślę, że właśnie za to najbardziej, że lubi podgryźć kogoś w zadek, wierzgnąć sobie kiedy się od niej czegoś wymaga albo po prostu odmówić współpracy, wykorzystać to jak ją lubię żeby móc się obijać. A wszystko zależy od jej humoru jeśli nie ma ochoty możesz być pewien, że nie wybaczy ci błędów ale są takie dni kiedy daje z siebie sto jeden procent i w te dni czuje się najszczęśliwsza, że na nią trafiłam. Nie znaczy to, że nie lubię jej gorszych dni, za nie kocham ją najbardziej, bo mimo tylu łez ile wylałam po nieudanych jazdach, i ile zmartwień mi przysporzyła, zawsze biorę się w garść i wracam by zacząć znowu od nowa i poprawić błędy, bo wiem, że na mnie czeka. Dwa kroki do tyłu, jeden do przodu i naprzód. Uważam, że Misia jest wyjątkowa, ma w sobie coś szczególnego za co kocham ją całym sercem. – Oliwia Zię

I piękny wiersz naszej pani Instruktor:

Runda
Pęd Rycyny
Skoki Rumby
Arabów bieg lotny,
Siła Buszla
Mądrość Wolty
i Wineta urok niewymowny
-wszystkie cenię te przymioty
Rumaków z Tabuna,
Lecz me serce zamieszkuje
Przyjaciółka – Runda!

Kasia Za

 

Runda – galeria

 

Rena	Bard
RUMBA
2003	SP

Rumba to szybki taniec towarzyski wywodzący się z Kuby, nazywana jest tańcem namiętności, czy też tańcem miłości i chyba szybkie takty tego tańca brzmią w głowie naszej Rumby. Jest ona równie szybka i impulsywna w swych poczynaniach, ale niestety rytm, który brzmi w jej głowie dla nas niestety nie jest słyszalny, co w znacznym stopniu utrudnia dokładne zgranie się z tym koniem. Są jednak tacy, którym to nie sprawia trudności, być może w ich głowie również rozbrzmiewa jakiś latynoski taniec, dlatego to im należy oddać głos:

Rumba to śliczny koń o ruchach pełnych gracji. Śmiem twierdzić, że to najpiękniejszy koń w naszej stajni. Jest młodziutka i niewiele jeszcze potrafi, ale przy jej zdolnościach na pewno zaległości w wykształceniu szybko nadgoni. Zamiłowanie do prędkości odziedziczyła zapewne po tacie arabie. Nie jest łatwa w prowadzeniu i sprawia problemy mniej doświadczonym jeźdźcom. Nosi miękko, ale jest trochę nerwowa, czemu należy przypisać potknięcia i szarpnięcia, które czynią jazdę mniej komfortową. Ma jednak wielu miłośników. W stajni jest ufna, posłuszna i łagodna. – MS

Rumba to niewielka, acz urodziwa, młoda klacz maści gniadej, zakupiona przez nasz klub na wiosnę 2007 roku. Choć jeźdźcom zdarza się mieć z nią problemy, bo jak na młodego konia przystało, czasami nie wie o co chodzi w tych wszystkich drążkach, woltach, zagalopowaniach i zatrzymaniach,to już nasza w tym głowa, żeby ten młody koń wykorzystał swój zapał i chęci do pracy, by przeistoczył się we wspaniałego wierzchowca, który godnie dołączy do grona naszych klubowych ulubieńców. Jeśli chodzi natomiast o urok i wdzięk, ta młoda kobyłka zdążyła już podbić niejedno z naszych serc! – UD

Tylko ona potrafi się potknąć idąc prostą, równiutką drogą, ale może to dlatego, że wciąż rozgląda się za pretekstem do zabawy.. byle nie w bliskości innych koni- wtedy zamienia się w bezuchą maszynkę do kąsania. Bardzo ambitna w każdej aktywności, niezależnie czy na ujeżdżalni czy w terenie. A między harcami, popołudniowe godziny w boksie to idealny moment na drzemkę na leżąco. – Klaudia An

I musi być:

Rumba
Rumba- sierść ognista
A sama jest gorącokrwista.
Do pracy zawsze chętnie chodzi,
Lecz nie o to się rozchodzi
Bo to świetny koń skokowy,
Ale też ujeżdżeniowy.
Porywa nas swoją prędkością
I nie tylko nóg szybkością
Ten koń wszystko w lot pojmuje.
Temu- kto jej ruch wyczuje
Serce całe swe oddaje
I w pamięci jej zostaje.
Chętnie też w tereny chodzi
Nawet gdy się ciut ochłodzi,
Żadne wiatry jej nie straszne
A pomysły niepoważne
Czasem pod postacią cienia
Myk, znikają w oku mgnienia
Kiedy tylko się poczuje,
Wielkie serce uszanuje
Rumby, którą dobrze znamy
Powiem nawet, że kochamy!

Michalina Za

Rumba – galeria

 

NN	Nabab
NEWADA
2002	WLKP

Patrząc na tabliczkę Newady zawsze się zastanawiam jak ktoś mógł znać jej ojca, a nie mieć okazji poznać matki – zwykle bywa na odwrót, bo przecież łatwiej dojść do tego, kto urodził niż kto spłodził. W każdym razie pierwsza litera jej imienia jest w ten sposób zgodna, tak z imieniem ojca, jak i nn matki. Skąd takie imię i czy podobnie jak u ludzi determinuje ono w pewien sposób jej osobowość? Jeśli popatrzylibyśmy na hiszpańskie korzenie tego słowa, gdzie nevada oznacza śnieżyce, to raczej nie doszukalibyśmy się żadnych powiązań. Newada jest ciemnej barwy, niemal skarogniada, a choć czasem zdarza się jej (u)padać, to na szczęście nie robi tego z taką częstotliwością jak śnieżyca. Bliżej już byłoby jej do czeskiego pochodzenia tego słowa – nevadi, co znaczy – nie przeszkadza. Rzeczywiście to raczej spokojny koń, który stara się nie przeszkadzać jeźdźcom w ich poczynaniach. W boksie w zasadzie ułatwia im pracę swym pokojowym nastawieniem, na ujeżdżalni czasem, gdy daje się ponieść demonom prędkości, troszkę życie utrudni, ale przecież gdyby wszystko przychodziło z łatwością, to nie dawałoby tyle radości, ile na pewno daje jazda na Newadzie.

I tu też wierszyk musi się pojawić:

Newada...
Ciemna, szybka, śliczna i kochana.
Przez wszystkich ludzi niezapomniana.
Można na niej jeździć bez końca,
A i tak nie złapie się żadnego gońca.
W boksie-cóż… aniołkiem jej nie nazwę, bo kopnąć raz próbuje,
Potem przy popręgu ludzi gryźć ślubuje.
Ale na jeździe jest inaczej…
Ze stępa zagalopuje, ładnie skręci, lecz nie skacze…
Bo kontuzja ją spotkała.
Ale ja wam mówię jeszcze,
Że Newada na przeszkodach zaciśnie swoje kleszcze!
Więc ogółem: konik jest uparty, ślliczny, i posłuszny,
Choć czasem szczurzy na mnie swoje uszy.
Ale mimo to kocham ją najbardziej!!!

Hania M i trochę Jadzia S

Newada – galeria

Lala	NN
LALUSIA
2004	NN

Lusia przyjechała do naszej stajni 5 lutego 2009 roku.

Lala jest przyjaznym, ślicznym i przytulaśnym koniem. Treningi na niej są przyjemne, ładnie pracuje, jest dobrym skoczkiem. Czasem się zdarza, że na jeździe jej się nie chce, ale daje się zmotywować do pracy i w rezultacie każdy trening w jej towarzystwie jest świetny. – Kornelia Ka

Dla jednych zajęcia z nią to długo wyczekiwana nagroda, dla innych jeździeckie wyzwanie. Niezależnie jednak od sytuacji i efektów pracy, czy to na ujeżdżalni, czy w terenie, podczas zawodów czy pokazów, z całą pewnością każdy może czuć się na niej bezpiecznie. Jest koniem bardzo zrównoważonym, łagodnym i posłusznym, a w boksie nie sprawia żadnych problemów. Każdy wie, że pod przykrywką lekkiego uporu, ospałości i niechęci do zbytniego ruchu podczas jazdy, skrywa się dynamiczny, zwinny i skoczny wierzchowiec. Jest bardzo stabilnym koniem o sprężystym ruchu i pewnym kroku. Jej imię, choć na początku nas wszystkich bawiło i na pierwszy rzut oka wydawało się kompletnie niedobrane, z czasem okazało się jedynym słusznym, przybierając nieraz inne pieszczotliwe formy: Lalunia, Lala, Lusia. – Magda Ba

I wierszyk:

Lala
Lala koniem jest cudownym
I bardzo też łagodnym,
W boksie grzecznie zawsze stoi
Koło Buszla już się stroi,
Do pracy często nie jest skora
Lecz to żadna dla mnie zmora,
Czasem na jeździe lenia ukazuje
Lecz nie bardzo się tym przejmuje,
Zdolnym koniem bardzo jest
Wysokie przeszkody przeskoczy też,
Jak dasz jej szanse, miło cię zaskoczy
A ona da z siebie ogrom mocy,
Podsumowując z Lala trzeba się napracować
Lecz jest koniem z którym naprawdę możesz wiele dokonać,

Gabriela B S i Weronika R

Lalusia – galeria

 

 

HaniaL napisał(a):
2009-02-11 00:06

kolejny siwek:)
skad przyjechała ta mloda klaczka?
napewno okaze sie bardzo zdolna 🙂

---

Pokahontas napisał(a):
2009-02-16 17:11

Już zdązyła pokazać na co ją stac:) Pięknie się rusza ..a jak skaczee…. zwłaszcza ogrodzenia:P Piękna jest =)

---

roshpunka napisał(a):
2009-03-15 20:07

To ona nie ma na imię Lalusia?

---

Atthis napisał(a):
2009-03-25 12:18

Chyba ma 😛 Tylko podejrzewam, że Maciek nie był w stanie tego imienia przetrawić 😛

---

Kenia	Łan
KAIR
2005	Młp

Kair to kolejny ogier urodzony w naszej stajni. Przyszedł na świat w sobotę, 12 lutego 2005 roku. To pierworodny syn wspaniałej Kenii, pierwszy tabunowy „wnuk”. Urodzony w okolicy walentynek, więc liczymy, że jego serce do jazd będzie wielkie. Póki, co potrafi pokazać charakterek w stajni i na pastwisku(a zwłaszcza po drodze na w/w), jako że jeszcze trwa beztroski okres jego dzieciństwa. – Irmina Ka

Syn Kenii, równie drapieżny jak jego mamusia. Ten młodziutki ogier nie wie jeszcze co to praca, upaja się na razie bieganiem po pastwiskach i słodką beztroską. Jest przekorny, uparty i świadomy swojej przewagi nad człowiekiem. Dlatego uchodzi za „najgroźniejsze” zwierze w naszej stajni. Wygląda jednak na to, że będzie to trudny, ale wspaniały wierzchowiec, o wielkich możliwościach i chęci do pracy, podobnie jak jego szybka, zwinna i skoczna mama. – Ula Do

Po 15-stu latach Kairowi pokazywanie swojego charakteru w stajni jeszcze zostało, ale widać taki już jego urok. Trudno powiedzieć, czy tym zachowaniem sprawdza jeźdźca i jego pewność, że na pewno chce z nim pracować czy zwyczajnie nie lubi jak mu się przeszkadza. Odpowiedzi na to pytanie zapewnie nie poznamy, ale należy zapamiętać jedno, należy zawsze przychodzić z marchewką, jabłkiem lub ewentualnie chlebem! Wtedy możemy liczyć na “milsze” przyjęcie. Kiedy już uda nam się przełamać pierwsze lody i wyprowadzimy tego Pana ze stajni, czeka nas etap numer dwa – podciąganie popręgu, którego ewidentnie nie lubi. Należy to uszanować i zrobić należycie poprawnie i szybko zanim zdąży się namyślić, co go czeka 😉 Następnie wsiadamy i… delektujemy się chwilą! Współpraca z Kairem (bądź Kajetanem nazywanym przez niektórych) może nie należy do najłatwiejszych (patrz: ławka, niebieski/fioletowy kwiatuszek, etc.) ale na pewno do przyjemniejszych. Jest to koń do przodu, który sprawi wiele radości zarówno tym, co chcą szlifować umiejętności w skokach przez przeszkody jak i tym, co preferują jazdę płaską. Oczywiście, nie możemy zapominać o jego demonach prędkości. Niejednokrotnie z odpowiednim prowadzeniem jeźdźca, doprowadzały do złapania lisa podczas naszego klubowego Hubertusa. Obecnie, Kair przebywa na przymusowym odpoczynku, ale nie możemy się doczekać jak wróci do pełni sił i będzie mógł dalej uczyć pokory i sprawiać przyjemność ze współpracy z nim naszym Klubowiczom! – Magda Ro

Niekoniecznie najprzyjemniejszy w obyciu i mówienie, że zyskuje przy bliższym poznaniu nie jest również stuprocentową prawdą, bo pewne cechy po prostu w sobie nosi i nie ma co próbować go zmieniać. faktem jest, że przygotowania do jazd nie są jego ulubionym momentem dnia, ale już odwiedziny z przysmakami zamiast sprzętu toleruje, czasem chyba nawet z zadowoleniem. na pastwisku i w stajni zdecydowanie lubi spokój, a pod siodłem potrafi pokazać wiele energii i okazuje się wręcz cierpliwym nauczycielem. Najmilszy w terenach, w których puszczony galopem z zadowolenia, że może się wybiegać delikatnie pobrykuje. ps: najlepiej mu w czerwonym – Basia M

Kair to wspaniały koń, chociaż przy siodłaniu nie pomaga. Natomiast pod siodłem niesamowicie współpracuje. Ma niełatwy charakter, ale gdy się go pozna bliżej jest cudowny. A co najważniejsze jest wyrozumiałym i cierpliwym nauczycielem i to jemu zawdzięczam moje początki przygód z tymi wspaniałymi zwierzętami, jakimi są konie. Dzięki niemu też poznałam jakim wspaniałym uczuciem jest skakanie. Mimo, że jest chudziutki jak na nasze dobrze ożywione koniki to jest z niego obżarciuch. – Maria Fu

I obowiązkowo wiersz:

Kair lub Kairek.
Mocny on ma charakterek.
Fochy strzela dosyć często
I podgryza ludzi gęsto.
Jednak gdy go lepiej poznasz,
Jego miłość możesz doznać.
Bo ten koń jest zagadkowy
I na każdej jeździe jest jak nowy.
Śliczną ma sierść i rozmiary,
Lecz mało kto zna jego zamiary.
Kiedy chce pędzi jak wiatr
I nie powstrzyma go żadny teatr
To jest koń bardzo poważny
I całkiem mocno odważny,
Bo powiem wam dzisiaj w sekrecie
Że ze mną rozmawiał – czy wiecie?!
Mówił mi kiedyś
Że kiedy on chce sobie biegać
Jakiś natrętny grubasek
Dopina od siodla pasek!
Ja mu odrzekłam szybko
Oj Kair, ty mówisz brzydko!
I przestał mi mówić na zawsze
A mi smutno gdy na niego patrzę
Bo koniem jest nie aż tak małym
A poza tym bardzo wspaniałym.

Hana M i Jadzia S

Tu galeria, ale niektóre zdjęcia w niej zamieszczone są tak stare, że nie mam pojęcia, kto je zrobił. Gdyby ktoś rozpoznał swoje zdjęcie wśród niepodpisanych, a czuł potrzebę umieszcenia takie podpisu, proszę się zgłosić. 

 

Kair – galeria